Verslag Oliebollenrit 3 januari 2026, een avontuur!

De jaarlijkse Oliebollenrit van de SNE vond dit keer net óver de jaargrens plaats, op 3 januari. De reden was dat de SNE en het hoofdbestuur van de NVBS de handen ineengeslagen hadden en de Oliebollenrit gecombineerd hadden met de nieuwjaarsreceptie van het hoofdbestuur. Zo kon het dat er op deze rijdende receptie dit keer rond de 300 mensen waren.

Het was mijn eerste Oliebollenrit en die begon al meteen met een sneeuwstorm op Amersfoort Centraal. Vlokken zo dik dat je bijna je eigen voeten niet zag, en toch stonden er op het perron mensen die elkaar begroetten alsof de kou en de sneeuw geen kans hadden. Dit was mijn eerste keer mee met de NVBS-oliebollenrit, en ik voelde me meteen onderdeel van iets groters. Extra leuk was dat ik samen met drie andere leden van het SNE-jongeren-klusteam aan boord was. Terwijl de sneeuw tegen de ramen tikte, hielpen we waar nodig en keken we mee achter de schermen – het gaf een vertrouwd gevoel en een klein kijkje in hoe zo’n rit eigenlijk georganiseerd wordt. De organisatie moest meteen al aan de bak, want de winterse omstandigheden had niet alleen tot afzeggingen geleid, maar ook dreigde een flink aantal deelnemers de trein net te missen. Met wat passen en meten kon het vertrek met een dikke 20 minuten worden uitgesteld.

Onze locomotief voor de dag was de 1831 van Rail Force One, vernummerd in 1931, en in een speciale kleurstelling geschilderd ter gelegenheid van het 95-jarig bestaan van de NVBS. Een prachtige machine die elke treinliefhebber doet glimlachen, en het extra feestelijk maakte om ermee op pad te zijn. Zodra we vertrokken, voelde het alsof we door een winterwonderland reden: het sneeuwde, het landschap glansde wit, en alles leek even stil te staan. Normaal zie je dit soort treinen alleen in boeken of op foto’s, maar nu reden we er zelf mee. Het ritme van de locomotief, het getik van de rails en het zicht op het besneeuwde landschap maakten het bijna magisch. De bijzondere samenstelling van de trein, met 3 eerste-klasrijtuigen I11 en 4 barrijtuigen van Happy Trains, maakte het plaatje af.

De winterse omstandigheden zorgden onderweg voor een paar onverwachte wendingen. Onze geplande stop in Dronten verviel door de vertragingen, en onze stop in Alphen aan den Rijn werd verlengd door een stremming bij Hoofddorp. Die tegenslagen werden goedgemaakt door een extra stop in Haarlem, en in Amsterdam Centraal was er zelfs een mini-stop waar iedereen even kon genieten van het drukke station. Die spontane momenten gaven de rit een avontuurlijk gevoel: je weet nooit precies wat er gaat gebeuren, en juist dat maakt het leuk.

Bij aankomst in Amersfoort wachtte nog een bijzonder hoogtepunt: een lineup met de locomotief van Train Charter Services die ons tot Zwolle ondersteund had. Twee imposante machines naast elkaar, alsof ze elkaar groetten na een lange winterreis. Het was een prachtig gezicht en een herinnering dat spoorliefde hier niet alleen over techniek gaat, maar ook over het delen van bijzondere momenten.

Wat me vooral opviel aan deze eerste rit, was hoe ontspannen alles verliep. Niemand haastte zich, er werd gekeken, gewezen, verteld en gelachen. Zelfs in de sneeuwstorm voelde alles georganiseerd maar toch vrij, met ruimte om te verwonderen, te kletsen of gewoon stil te genieten van het landschap en de treinen.

Tegen het einde van de dag voelde ik dat mijn blik op treinen veranderd was. Het ging niet meer alleen om techniek of nostalgie, maar om verhalen, mensen en momenten die je samen beleeft. Mijn eerste NVBS-oliebollenrit begon met een sneeuwstorm, maar eindigde met warmte: verbondenheid, enthousiasme en een onverwacht gevoel van thuis zijn tussen mede-liefhebbers.

Wie nieuwsgierig is naar spoor, of gewoon zin heeft in een bijzondere rit, hoeft niet eerst een expert te zijn. De SNE en de NVBS laten je zien dat elke rit een avontuur kan zijn, vol verrassingen, verhalen en natuurlijk warme oliebollen.

Angelo Selder

Kopfoto: RFO-loc 1831/1931 bij de start van de SNE-Oliebollenrit in Amersfoort, 3 januari 2026. Foto Hendrik-Jan Bakker